Δευτέρα 23 Απριλίου 2012
Κυριακή 22 Απριλίου 2012
Evia Top: Τρεις υποψηφίους στην Εύβοια το ΟΧΙ
Evia Top: Τρεις υποψηφίους στην Εύβοια το ΟΧΙ: Τρεις υποψηφίους στην Εύβοια έχει το ψηφοδέλτιο του κόμματος ΟΧΙ που στηρίζεται από το ΕΠΑΜ την Δημοκρατική Αναγέννηση και άλλες δυνάμεις....
Σάββατο 21 Απριλίου 2012
ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΟΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ
Υπάρχουν άνθρωποι για την αιωνιότητα και άλλοι για μια θλιμμένη καθημερινότητα. Ακούγονται στην Ελλάδα , όχι τώρα εδώ και τριάντα χρόνια τόσες στρεβλώσεις που το ίσιο φαίνεται στα μάτια των πολλών παράταιρο. Οι λέξεις αρχικά πληγώθηκαν λίγο, μετά προσαρμόστηκαν στη υπηρεσία μιας υποτιθέμενης πολιτικής πραγματικότητας, στην συνέχεια πολύ κουρασμένες, σαν γυναίκες άσχημα χρησιμοποιημένες, εφθάρησαν τόσο που έγιναν φαντάσματα του εαυτού τους, ξεφτιλισμένες και παραπεταμένες καταρρεύσαν, σ' ένα σωρό σκουπιδιών, που το νόημα σκορπίστηκε στη βρόμα των χρήσεων τους.
Μα τις λέξεις θα λογαριάσουμε τώρα; Εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν; Δεν έχει νόημα να συζητά κάποιος για παραίτηση κυβερνήσεων όχι τώρα, όλη αυτή την τριακονταετία. Υπήρξαν τουλάχιστον πέντε σημαντικοί , εθνικοί λόγοι που κάθε μια από αυτές τις κυβερνήσεις που πέρασε από τον τόπο θα έπρεπε να είχε φύγει και οι υπεύθυνοι να ήταν φυλακή. Ο λαός όμως εκπαιδεύτηκε επαρκώς στον ύπνο. Ταΐστηκε από τα ψίχουλα ενός μεγάλου φαγοποτιού και κορεσμένος ασχολήθηκε με την λαίλαπα των καιρών, τον καταναλωτισμό και την υπεράσπιση του.
Πληρώνουμε τις επιλογές μας και θα πληρώνουμε επώδυνα για τα λάθη μας. με “τίποτα δεν τα φάγαμε όλοι μαζί”, μα οι ευθύνες είναι σκορπισμένες σε διαφορετικές δόσεις σ' όλους. Σε όλο αυτό το διάστημα δεν έλειψαν οι φωνές που έλεγαν το ίσιο και το σωστό, καταραμένοι πάντα οι προφήτες στον τόπο τους, σε μια σιωπή όχι γιατί οι φωνές τους δεν ήταν ισχυρές, αλλά γιατί τ' αυτιά ήταν κλειστά. Όταν φωνάζεις στην έρημο, είσαι με ένα φρικτό τρόπο μουγκός.
Σήμερα λοιπόν, κι ενώ έχουμε χάσει τμήμα της αξιοπρέπειας μας – όχι βέβαια γιατί λέει το άλφα ή το βήτα ο κάθε υπάλληλος της Ένωσης, αυτά είναι πρόσθετες ανοησίες στις ανοησίες- αλλά γιατί έχουμε χάσει το εσωτερικό μας κριτήριο , εξ αιτίας του χρήματος , του βίαιου και σκληρού οικονομικού προβλήματος οδηγούμαστε σε ένα άτσαλο ξύπνημα.
ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ. Γιατί αν χρειάζεται αυτό το στένεμα του υλικού για να θυμηθούμε στοιχεία της ανθρωπιάς μας, τότε θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτούμε με τον εαυτό μας την αλήθεια μας και να καταλάβουμε έστω ένα κομμάτι μας. ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΤΟΣΟ ΚΛΕΨΙΜΟ, ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΑ, ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΛΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΤΟΤΕ.
Αφού τα λόγια διαφόρων στις προηγούμενες δεκαετίες ήταν ενοχλήσεις στη ραστώνη, καλώς να έρθει το σοκ.
Με μερικές προϋποθέσεις όμως. Να τραβήξουμε έναν δρόμο. Γιατί μέχρι τώρα η Ελλάδα δεν είχε κανένα δρόμο. Δεν είχε κανένα σκοπό. Δεν είχε κανένα στόχο. Στην ιστορία ενός λαού στόχοι δεν είναι τα οικονομικά προγράμματα, τα οικονομικά μέτρα ούτε οι οικονομικοί στόχοι. Ένας λαός υπάρχει όταν είναι το επαρκές περιβάλλον για τους πολίτες του ώστε αυτοί να γίνουν άνθρωποι. Είναι αδυσώπητο αλλά ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, αλλά κυρίως με άλλα πράγματα. Οι ξεπεσμένες σοσιαλιστικές παραφυάδες όμως ήθελαν να μας κάνουν αποκλειστικά δούλους του χρήματος.
Ζήσαμε μια γενιά που το ΠΑΣΟΚ ήταν ο απόλυτος δούλος του καπιταλιστικού συστήματος μοιράζοντας μπιχλιμπίδια ευμάρειας σε αρκετούς και η ΝΔ το ξεπεσμένο ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια πόσες φράσεις πολιτικών θα χρειάζεται να θυμόμαστε; Υπό αυτήν την έννοια πρέπει να είμαστε αιώνια ευγνώμονες αφού δεν θα μας κουράσουν. Καμιά σοβαρή φράση δεν έχει ειπωθεί από αυτούς, τα λόγια τους ήταν κατευθείαν υλικό για ανέκδοτα, έστω και με φρικτές και ανήθικες επιπτώσεις σε όλους μας.
Ως παρθένες τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ με δυσκολία κάθε μέρα λίγο ανασηκώνουν το σκέπασμα της βρόμας, κοιτάζουν μέσα , αναφωνούν με φρίκη, αχ και μετά το κλείνουν πάλι, το πιάνουν από άλλη πλευρά και ξανά το ίδιο. Μα και οι παρθένες χωρίζονται σε κατηγορίες, σε μωρές και σε φρόνιμες. Οι πρώτες έκαψαν το λάδι τους, γρήγορα, φανταχτερά, εντυπωσιακά, αλλά έμειναν εκτός νυμφώνος.
Κι έτσι οι δημοσιογράφοι κινούμενοι μεταξύ μωρής παρθενίας και ακόρεστου βαμπιρισμού, οι μόνοι τόσο πιστοί υπηρέτες του συστήματος , έρχεται ο καιρός που απλά θα μείνουν και μόνοι τους.
Ζούμε σε καιρούς που τα λόγια όλων αυτών των περίφημων προγόνων μας έχουν ξεχαστεί με φοβερή συνέπεια από τις θλιβερές κατηγορίες των κυβερνώντων μας. Έχει αλλεργία το σύστημα απέναντι στη βία.
ΤΟΤΕ Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ Πως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ.
Ας αναζητήσουμε αυτά που πρέπει εκεί που πρέπει.
ΔΕΝ ΖΗΤΑΣ ΘΑΡΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΙΛΟ
ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ ΑΠΌ ΤΟΝ ΚΛΕΦΤΗ
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΟ
ΝΟΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΥΦΙΟ
ΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΥΝΕΤΟ
ΗΘΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΣΤΗ
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΥΚΟ.
ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΣΠΑΘΙΟΥ ΤΟΥ ΤΗΝ ΤΡΟΜΕΡΗ
περιοδικό manifesto: Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ
περιοδικό manifesto: Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ: Το απόγευμα της 5ης Μαΐου του 2010 στη Σταδίου, ο Ιωάννης Αναγνώστου, υπάλληλος τραπέζης, γλυτώνει τη ζωή του και χάνει τα λογικά του. Έχον...
περιοδικό manifesto: ΣΑΛΟΣ
περιοδικό manifesto: ΣΑΛΟΣ: Μια σειρά εντελώς διαφορετικών ανθρώπων απαντά στις ερωτήσεις του παρόντος αλλά σιωπηλού αναζητητή Ιωάννη Αναγνώστου, γύρω από τη ζωή και τ...
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.
ΟΡΤΣΑ ΝΑ ΠΑΩ ΠΝΙΓΟΜΑΙ
ΚΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΝΩ
ΜΑ ΝΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ
ΠΑΛΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΝΩ
ΟΡΤΣΑΡΙΣΕ ΚΙ ΕΛΑ ΓΙΑΛΟ
ΠΟΥ ΧΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ
ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ
Προφανώς υπάρχουν άπειρα λόγια να πει κάποιος, να μεταφέρει , ή απλά να βρίσει. Το καλό της Δημοκρατίας είναι η αθλιότητα της πολυφωνίας ( η ψεύτικη των κεντρικών μέσων), όπως ακριβώς εκφράζεται όχι με την δυνατότητα ν' ακουστεί η φωνή του καθενός, η υποτιθέμενη ανάγκη και επίτευξη της, αλλά το ταυτόχρονο των φωνών, όπου φυσικά κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Έτσι εκπομπές που είναι ρουτίνα στην καθημερινότητα μας, όπου ελάχιστοι κρετίνοι , άλλοι με το όνομα πολιτικοί και άλλοι με το όνομα δημοσιογράφοι, ταμπέλες κρεμασμένες στα στήθια τους όπως ακριβώς στα περίφημα συνέδρια της ανοησίας τους φωνάζουν , ωρύονται και μαλώνουν ακόμα, μπροστά στις κάμερες προκειμένου να επιτύχουν το έργο τους επιτυγχάνουν τον σκοπό τους που είναι η εκκωφαντική σιωπή . Στην βάρβαρη αυτή πολυφωνία χάνεται η οποιαδήποτε δυνατότητα πραγματικής ακοής, από τον σαματά δεν περιμένεις να μάθεις, από την φασαρία να μορφωθείς.
Στην ταινία του Κισλόφσκι Ου φονεύσεις, τον καταδικασμένο σε θάνατο φονιά τον αρπάζουν οι φύλακες του και τον πάνε σέρνοντας στην κρεμάλα. Σε όλη την διαδρομή φωνάζουν και κάνουν φασαρία από μια φιλανθρωπία , προσπαθώντας να του αποσπάσουν την προσοχή από τον άδικο θάνατο του. Γιατί κανένας θάνατος δεν είναι δίκαιος εκτός από έναν.
ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ
Δεν νομίζω όμως ότι ο τοπικός εσμός των άθλιων αυτών υποκειμένων που λέγεται άρχουσα τάξη της χώρας, όλο αυτό το αδηφάγο πολυπλόκαμο τέρας που ρουφάει το αίμα, την δύναμη , την ζωή από την χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, ότι κάνει άλλη φασαρία από αυτήν που σκοπό έχει του να θολώσει τα νερά, να συνεχίζει να διατηρεί τις τεχνητές πολώσεις που ταλαιπωρούν την χώρα, ίσως και εκατό χρόνια, να κάνει πάνω από όλα συνένοχους τους Έλληνες.
Οι ανεύθυνοι, οι κλέφτες και οι υποκριτές θέλουν να κάνουν κι εμάς κλέφτες, υποκριτές και συνυπεύθυνους, των δικών τους εγκλημάτων.
Με την αθωότητα παιδίσκης που ζούσε εσώκλειστη σε λύκειο καλογριών, βλέπουν την κατάντια που αυτοί έφεραν την χώρα και ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο διακριτικά, χαριτωμένα, λίγο, πολύ λίγο , παίζοντας με τις ημερομηνίες μόνο, για αυτά που ξέρουμε όλοι. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή αν και τελικά αυτό θα το αρνηθώ, μα ακόμα και σε αυτές τις ημέρες δημοσιογράφοι και πολιτικοί είναι επί της ουσίας χαλαροί, και προσεκτικοί μην πειραχτούν παραπάνω μεταξύ τους, μην κατά λάθος πάνω στη κουβέντα βγει μια ακόμα αλήθεια, έστω ένα όνομα. ( κοινός τόπος ότι πολλοί αναφέρονται σε ονόματα, δυο, έξι δέκα, του ενός ή του άλλου, μα ποτέ δεν τα ξεστομίζουν την τελευταία στιγμή) .
ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ
Που βασίστηκε αυτός ο αποκλειστικά φαύλος κύκλος της μεταπολίτευσης;
Σε μια εξέγερση φοιτητών γιατί από ότι θυμάμαι η χούντα δεν έπεσε στις 18 Νοεμβρίου του 73 ή στο ξεπούλημα της μισής Κύπρου; Κι όμως υπήρχε μέχρι πρόσφατα η γιορτή της δημοκρατίας, αυτή που ήταν η γιορτή της ντροπής.
(Οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είμαστε πάντα ηλίθιοι, αλλά μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι.)
Που χτίστηκε η περίφημη λοιπόν μεταπολίτευση; Απλό. Σε ένα γιγαντιαίο ψέμα , σε ένα έγκλημα , σε μια έκπτωση αξιών και ήταν φυσικό οι κύριοι εγκληματίες , οι αρχιλήσταρχοι να πετούν ξεροκόμματα σε όλους , μέχρι στα τσιράκια. Έτσι τον δικό μας εθνικό πλούτο, την δική μας εργασία , την έκαναν ότι κατά καιρούς ήθελαν και εμείς ήμασταν ευχαριστημένοι επειδή γλύφαμε από το κόκκαλο. Μετά την δικτατορία λίγων ηλιθίων που μόλυνε τον κόσμο με την βλακεία της, ακολούθησε η δικτατορία των ανήθικων βλακών που έκανε ή προσπαθεί να κάνει όλους ηλίθιους.
Έχοντας μελετήσει τις γελοίες και ποταπές επιστήμες τους, μπορούσαν να ξέρουν σε ποια κατεύθυνση να γυρίσουν το σκάφος. Έτσι η εξουσία τρέφει με συνείδηση την βλακεία και η βλακεία με την σειρά της , λειτουργεί ικανοποιητικά ως μαξιλάρι και προστασία της εξουσίας.
Όταν κάνουν τον τελευταίο ανθρωπάκο να αισθάνεται τύψεις γιατί λάδωσε τον προτελευταίο, το σύστημα λειτουργεί περίφημα.
ΞΑΝΘΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Μα όμως το σύστημα δεν αποτελείται από Οιδίποδες. Οι άνθρωποι του συστήματος είναι ολόκληροι ένα ψέμα , είναι απολύτως αδύνατον να αναζητήσουν την αλήθεια , δεν θα την άντεχαν περισσότερο από ότι οι βρικόλακες που με το που πέφτει το φως πάνω τους λιώνουν και καίγονται.
Φαίνεται οι βρικόλακες ενώ μοιάζει ότι κάνουν μεγάλη ζημιά δεν έχουν υπόσταση, είναι πλάσματα της φαντασίας.
Όταν ο άνθρωπος δεν πραγματώνει με την ίδια του την σάρκα την αλήθεια , όταν ολόκληρος δεν γίνεται πύρινος από την φωτιά που υπάρχει μέσα του, όταν κοιμάται σε έναν ύπνο αδίκου, δεν υπάρχει. Μπορεί μια μύγα να μας ενοχλεί, μια σφήκα να μας τσιμπάει, ένα κουνούπι να μας πίνει το αίμα, μα δεν είναι άνθρωποι , ούτε γράφουν ιστορία.
Πόσα κείμενα πολιτικών τυπικά Ελλήνων, θα μείνουν στην ιστορία ή έστω έχουν μια άνω του μετρίου σημασία ή διάρκεια; Πόσες ρήσεις τους θα χρειαστούν οι επόμενες γενιές να απομνημονεύουν ή να μελετούν;
Σε αυτό μας διευκολύνουν όλους. Καμιά και τίποτε δεν θα μείνει από αυτούς τους ανύπαρκτους.
ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ- Ο ΔΟΥΛΟΣ
Διαλέγω μόνο μέσα από τις ημέρες να αναφερθώ στο γνωστό αισχρό υποκείμενο που φέρει το όνομα Σημίτης. Σε άρθρο του στην Καθημερινή (άνοιξη του 2010) είχε την γνωστή αμνησία και την αθώα αμεριμνησία να μην θυμάται τίποτε κακό ή πολύ βαρύ από την εποχή του, αυτός που μόνο υποκοριστικά θα συνοδεύουν την παρουσία του στην υποσημείωση που θα καταλαμβάνει στην ιστορία, ο άνθρωπος που είπε ναι σε όσα έπρεπε να πει όχι , και όχι σε όσα θα έπρεπε να είναι ναι.
Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι οι πέτρες δεν έχουν ψυχή, ότι ένα κομμάτι ξερά βράχια δεν έχει αντίκτυπο στην σημερινή κατάσταση. Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι το να τσαλακώνεται η έννοια του ανθρωπισμού ή της περηφάνιας δεν έχει συνέπεια ακόμη και στο ψωμί που θα φάμε.
Εκεί αποδεικνυόμαστε πολιτικά ψευδοαφελείς και υπαρξιακά επικίνδυνα.
ΕΠΡΕΠΕ ΤΩΡΑ
Με ένα μυστήριο τρόπο, κάθε έκπτωση του κοινού αισθήματος ηθικής τάξεως, κάθε “ευκολία” απέναντι στα οικονομικά δεδομένα, τα λέγαμε κεκτημένα, μα η ανοησία μας δεν φτάνει να κατανοήσει την σημασία και την αδικία της λέξης κτήση, κάθε παραχώρηση σε κάτι που το ονομάζαμε αέρα κοπανιστό απέναντι στα χειροπιαστά αντικείμενα της αύξησης της ευδαιμονίας μας , δεν είναι παρά γλίστρημα στον κατήφορο όπου ο άδειος χωρίς ψυχή και μυαλό σάκος χάνει και αυτό που αγωνιωδώς έτρεμε για την διατήρηση του , το ίδιο του το κορμί.
Στην αηδιαστική προσχηματική κατ όνομα δημοκρατία μας, δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά ένας μονόδρομος όπου τα τελευταία προσχήματα ελευθερίας ποδοπατιούνται όχι με την απώλεια των χρημάτων , αλλά με την απώλεια του να σκεφτούμε ότι η ζωή δεν είναι οικονομικό μέγεθος, ότι η ύπαρξη δεν είναι μετρήσιμη ποσότητα, καθορίσιμη από μονάδες μέτρησης, ινστιτούτα ή οργανισμούς, ότι η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν είναι αντικείμενο και αποτέλεσμα ερευνών πανεπιστημίων ή ανακοινώσεων τηλεοπτικών σταθμών.
Χτύπημα δεν είναι η απώλεια πέντε ευρώ, αλλά ο φόβος ότι η ζωή σου κρέμεται από αυτά.
Τραγικό δεν είναι να πιέζεσαι για να βγεις όπως λέει ο κόσμος στις ανάγκες του μήνα , αλλά το να νομίζεις ότι όλα μετριούνται με το χρήμα.
Αν είναι αλήθεια το τελευταίο, αν όλα μετριούνται με το χρήμα τότε είναι δύσκολη η κατάσταση. Αλλά γιατί όλα τα άλλα μου φαίνονται σημαντικότερα, όχι με μια αφηρημένη έννοια μα με την αλήθεια των πράξεων και της υπάρξεως μας.
Μιλούμε για αποτυχία του πολιτικού συστήματος. Δεν νομίζω ότι ζητάω ευθύνες από ένα υπάλληλο νομαρχίας για το αν είναι καλή η ζωή μου. Το ίδιο το σύστημα έχει την δικιά του ακάθεκτη δυναμική, την τεράστιας ποσότητας αδράνεια. Δεν σταματά, δεν μπορεί να σταματήσει ακόμα και αν πάει στο γκρεμό.
ΤΥΦΛΗ ΕΠΟΧΗ
Έχει υπόσταση μια τράπεζα; Έχει υπόσταση ένας οργανισμός; Υπάρχει ξέχωρα από τους ανθρώπους που τον καταρτίζουν; Μπορούν να σκοτώνουν ανθρώπους, να πιέζουν λαούς, να καταλύουν χώρες.
Πρακτικά η ρεαλιστική απάντηση μοιάζει να είναι ναι. Εξακολουθώ να πιστεύω όχι.
“ Η μορφή της κυβερνώσας μειονότητας εξελίχθηκε ακάθεκτα από την τάξη στο κόμμα και πέρα από αυτό στην ακολουθία οπαδών.... το δημοκρατικό χαρακτηριστικό της πολιτικής επιβάλλει τον σχηματισμό αντίθετων κομμάτων.... κατά βάθος υπάρχει μόνο ένα κόμμα , το κόμμα της αστικής τάξης, το φιλελεύθερο.... από το 1830 και εξής χρησιμοποιούνται αυτόματα οι λέξεις φιλελεύθερος και συντηρητικός στην λογική του περισσότερο ή λιγότερο και όχι σε ένα αυτό ή σε ένα εκείνο... η βούληση για δύναμη είναι ισχυρότερη από κάθε θεωρία.”
ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΩ
Διατυπώνουμε λοιπόν τώρα ένα απλοϊκό ερώτημα. Πως οι άνθρωποι που πριν είκοσι χρόνια έκλεβαν , πριν δεκαπέντε κορόιδευαν , πριν δέκα υπεξαιρούσαν, πριν πέντε πλούτιζαν , πριν έξι μήνες ψευδόντουσαν ασυστόλως, μα που όλα τα χρόνια σε όσα πόστα ανέλαβαν δεν έπραξαν απολύτως τίποτε ορθό , πως μπορούν αυτοί τώρα να διαχειριστούν μια κρίση;
Ή μήπως δεν υπάρχει κρίση ;Ή μήπως δεν είναι του είδους που θέλουν να περάσουν;
Άνθρωποι εγνωσμένης βλακείας και απύθμενης ανοησίας, άκρατου εγωισμού και ακόρεστων μικροφιλοδοξιών δεν μπορούν να κυβερνούν μια χώρα , μόνο να την λεηλατούν.
Οι ορδές των βάρβαρων δεν διακρίνονται από άλλη ικανότητα πλην της αρπακτικότητας. Ταλέντο επέδειξαν μόνο σε ένα τομέα που διέπρεψαν με το μέγεθος και την έκταση της καταστροφής που έχουν πετύχει.
ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ
Χτυπάνε την γλώσσα, την προσβάλλουν , την εξευτελίζουν , την διαλύουν και την αποσαθρώνουν κατά το μέγιστο δυνατό τους. Πέτυχαν ότι δεν είχε πετύχει κανείς πριν από αυτούς, την μεγάλη διαστρέβλωση των λέξεων.
Όταν οι λέξεις όμως καταρρέουν, οι συνειδήσεις είναι ήδη νεκρές.
Από τα “αθώα” γλωσσικά σοσιαλιστικά τερτίπια του 81, στην σημερινή εποχή των αληθινών ψεμάτων.
“Οι δυνάμεις της πραγματικότητας συγκεντρώθηκαν και παραμέρισαν τους ονειροπόλους. Μόλις εγκαθιδρυθεί μια ηγεσία , οι εκλογές σημαίνουν πια απλώς ότι οι μάζες βαθμολογούν τις επιμέρους οργανώσεις. Τέλος αφυπνίζεται μια αίσθηση ότι το γενικό δικαίωμα ψήφου δεν περιέχει κανένα πραγματικό δικαίωμα, ούτε καν επιλογής μεταξύ των κομμάτων, διότι αυτά τα κέντρα εξουσίας που αναπτύχθηκαν στη βάση του εκλογικού δικαιώματος ελέγχουν μέσω του χρήματος όλα τα πνευματικά μέσα του λόγου και της γραφής και έτσι καθοδηγούν τη γνώμη των ατόμων για τα κόμματα κατά βούληση, ενώ από την άλλη μεριά με τα αξιώματα που κατέχουν, την επιρροή που ασκούν και τους νόμους που θεσπίζουν καλλιεργούν ένα σώμα απόλυτων οπαδών το οποίο εξουδετερώνει όλους τους άλλους οδηγώντας σε μια εκλογική κόπωση που τελικά δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε στις μεγάλες κρίσεις ”.
Όργανο, μέσο και δούρειος ίππος της σημερινής κατάστασης δεν είναι τα πραγματικά μεγέθη της ανθρωπολογίας, της κοινωνίας ή έστω της οικονομίας αλλά οι δοτές κατευθύνσεις της μεγάλης αυτής μάστιγας που λέγεται ΜΜΕ.
Κάποτε οι άνθρωποι έδιναν την ζωή τους για την ελευθερία του τύπου μα σίγουρα τώρα πρέπει να κάνουμε έναν δύσκολο αγώνα ενάντια στις δυνάμεις και τις εξουσίες του κόσμου αυτού, έναν αγώνα για να ελευθερωθούμε από τον τύπο. Ποτέ σκλάβοι δεν είχαν πιο ισχυρές αλυσίδες, πιο φρικτά δεσμά , πιο τεράστιες παρωπίδες από ότι σήμερα, που νέες τεχνολογίες ήρθαν να συνεπικουρήσουν κάτι που ξεκίνησε εδώ και δύο αιώνες με την δημιουργία των μεγάλων εκδοτικών συμφερόντων. Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν μεγαλύτερο βομβαρδισμό πληροφοριών και σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσης. Το βιβλίο έχει χτυπηθεί στη ρίζα του, οι περίφημοι ρυθμοί και η παροχή ευκολιών απαιτούν από τον άνθρωπο όχι σκέψη αλλά σκέτη αντίδραση, όχι εμβάθυνση, αλλά αντανακλαστικό στην εντολή.
“Δεν υπάρχει πιο φοβερή σάτιρα για την ελευθερία της σκέψης. Άλλοτε οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να σκεφτούν ελεύθερα, τώρα αυτό επιτρέπεται , αλλά πια δεν μπορούν...Ο τύπος μπορεί να καταδικάζει σε θάνατο κάθε αλήθεια μη μεταδίδοντας την στον κόσμο. Μια φοβερή λογοκρισία της σιωπής, τόσο πιο παντοδύναμη όσο η μάζα των δούλων, δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μιας τέτοιας αλήθειας.... την θέση της πυράς την παίρνει η μεγάλη σιωπή”.
ΑΝΤΙΘΕΤΑ.
Πως λοιπόν θα περιμένω σωτηρία από τον δήμιο μου; Πως θα ελπίζω ότι ο βλάκας θα λύσει το δύσκολο πρόβλημα της ζωής; Πως ο διεφθαρμένος θα φυλάξει τα διαμάντια και ο φαύλος την ωραιότητα; Πως ο γυναικωτός θα φερθεί σαν άντρας και ο κούφιος θα γεμίσει; Μπορεί ο πυγμαίος στο σώμα, στη ψυχή και στο μυαλό, να τολμήσει να σηκώσει ανάστημα, να πει το ναι, ναι και το όχι, όχι;
Πως ο επαγγελματίας ψεύτης θα μάθει στην αλήθεια και ο υποκριτής στην ντομπροσύνη;
ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ
Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνο θλιβεροί. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους γιατί δεν τον γνωρίζουν. Ξέρουν μόνο να πουλούν και να αγοράζουν, αλλά τίποτε παραπάνω. Ξέρουν την Σημασία της Ελλάδας; Αστεία πράγματα. Μπορούν να χειριστούν τα θέματα και τα προβλήματα. Προφανώς ταιριάζει η παροιμία δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα.
ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ
Κανένας άνθρωπος της εξουσίας δεν είναι άνθρωπος της ουσίας, γιατί όταν εκλέγεις την εξουσία σημαίνει ότι απομακρύνεσαι από την ουσία. ( εξουσία = άσκηση αρχής, κυβέρνηση, άδεια , δικαιοδοσία, προνόμιο, κυριαρχία, αφθονία , αλαζονεία, αφθονία , υπερβολικός πλούτος, επιδεικτική εμφάνιση).
Άρα εξ ορισμού ο άνθρωπος είναι ον αντιεξουσιαστικό και μόνο η έκπτωση του τον καταντά εξουσιομανές δίποδο πλάσμα.
Με τις λέξεις μας σκλαβώνουν, με τις λέξεις θα ελευθερωθούμε.
Κατάσταση, διάσταση, αντίσταση, υπόσταση, επανάσταση, ανάσταση.
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.
Οι τίτλοι είναι από τα Κατά Σαδδουκαίων του Μιχάλη Κατσαρού. Τα αποσπάσματα από την Παρακμή της Δύσης του Ο. Σπένγκλερ. Το πρώτο είναι παραδοσιακό τραγούδι από την Σκύρο.
Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη........
ΟΡΤΣΑ ΝΑ ΠΑΩ ΠΝΙΓΟΜΑΙ
ΚΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΝΩ
ΜΑ ΝΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ
ΠΑΛΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΝΩ
ΟΡΤΣΑΡΙΣΕ ΚΙ ΕΛΑ ΓΙΑΛΟ
ΠΟΥ ΧΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ
ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ
Προφανώς υπάρχουν άπειρα λόγια να πει κάποιος, να μεταφέρει , ή απλά να βρίσει. Το καλό της Δημοκρατίας είναι η αθλιότητα της πολυφωνίας ( η ψεύτικη των κεντρικών μέσων), όπως ακριβώς εκφράζεται όχι με την δυνατότητα ν' ακουστεί η φωνή του καθενός, η υποτιθέμενη ανάγκη και επίτευξη της, αλλά το ταυτόχρονο των φωνών, όπου φυσικά κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Έτσι εκπομπές που είναι ρουτίνα στην καθημερινότητα μας, όπου ελάχιστοι κρετίνοι , άλλοι με το όνομα πολιτικοί και άλλοι με το όνομα δημοσιογράφοι, ταμπέλες κρεμασμένες στα στήθια τους όπως ακριβώς στα περίφημα συνέδρια της ανοησίας τους φωνάζουν , ωρύονται και μαλώνουν ακόμα, μπροστά στις κάμερες προκειμένου να επιτύχουν το έργο τους επιτυγχάνουν τον σκοπό τους που είναι η εκκωφαντική σιωπή . Στην βάρβαρη αυτή πολυφωνία χάνεται η οποιαδήποτε δυνατότητα πραγματικής ακοής, από τον σαματά δεν περιμένεις να μάθεις, από την φασαρία να μορφωθείς.
Στην ταινία του Κισλόφσκι Ου φονεύσεις, τον καταδικασμένο σε θάνατο φονιά τον αρπάζουν οι φύλακες του και τον πάνε σέρνοντας στην κρεμάλα. Σε όλη την διαδρομή φωνάζουν και κάνουν φασαρία από μια φιλανθρωπία , προσπαθώντας να του αποσπάσουν την προσοχή από τον άδικο θάνατο του. Γιατί κανένας θάνατος δεν είναι δίκαιος εκτός από έναν.
ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ
Δεν νομίζω όμως ότι ο τοπικός εσμός των άθλιων αυτών υποκειμένων που λέγεται άρχουσα τάξη της χώρας, όλο αυτό το αδηφάγο πολυπλόκαμο τέρας που ρουφάει το αίμα, την δύναμη , την ζωή από την χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, ότι κάνει άλλη φασαρία από αυτήν που σκοπό έχει του να θολώσει τα νερά, να συνεχίζει να διατηρεί τις τεχνητές πολώσεις που ταλαιπωρούν την χώρα, ίσως και εκατό χρόνια, να κάνει πάνω από όλα συνένοχους τους Έλληνες.
Οι ανεύθυνοι, οι κλέφτες και οι υποκριτές θέλουν να κάνουν κι εμάς κλέφτες, υποκριτές και συνυπεύθυνους, των δικών τους εγκλημάτων.
Με την αθωότητα παιδίσκης που ζούσε εσώκλειστη σε λύκειο καλογριών, βλέπουν την κατάντια που αυτοί έφεραν την χώρα και ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο διακριτικά, χαριτωμένα, λίγο, πολύ λίγο , παίζοντας με τις ημερομηνίες μόνο, για αυτά που ξέρουμε όλοι. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή αν και τελικά αυτό θα το αρνηθώ, μα ακόμα και σε αυτές τις ημέρες δημοσιογράφοι και πολιτικοί είναι επί της ουσίας χαλαροί, και προσεκτικοί μην πειραχτούν παραπάνω μεταξύ τους, μην κατά λάθος πάνω στη κουβέντα βγει μια ακόμα αλήθεια, έστω ένα όνομα. ( κοινός τόπος ότι πολλοί αναφέρονται σε ονόματα, δυο, έξι δέκα, του ενός ή του άλλου, μα ποτέ δεν τα ξεστομίζουν την τελευταία στιγμή) .
ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ
Που βασίστηκε αυτός ο αποκλειστικά φαύλος κύκλος της μεταπολίτευσης;
Σε μια εξέγερση φοιτητών γιατί από ότι θυμάμαι η χούντα δεν έπεσε στις 18 Νοεμβρίου του 73 ή στο ξεπούλημα της μισής Κύπρου; Κι όμως υπήρχε μέχρι πρόσφατα η γιορτή της δημοκρατίας, αυτή που ήταν η γιορτή της ντροπής.
(Οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είμαστε πάντα ηλίθιοι, αλλά μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι.)
Που χτίστηκε η περίφημη λοιπόν μεταπολίτευση; Απλό. Σε ένα γιγαντιαίο ψέμα , σε ένα έγκλημα , σε μια έκπτωση αξιών και ήταν φυσικό οι κύριοι εγκληματίες , οι αρχιλήσταρχοι να πετούν ξεροκόμματα σε όλους , μέχρι στα τσιράκια. Έτσι τον δικό μας εθνικό πλούτο, την δική μας εργασία , την έκαναν ότι κατά καιρούς ήθελαν και εμείς ήμασταν ευχαριστημένοι επειδή γλύφαμε από το κόκκαλο. Μετά την δικτατορία λίγων ηλιθίων που μόλυνε τον κόσμο με την βλακεία της, ακολούθησε η δικτατορία των ανήθικων βλακών που έκανε ή προσπαθεί να κάνει όλους ηλίθιους.
Έχοντας μελετήσει τις γελοίες και ποταπές επιστήμες τους, μπορούσαν να ξέρουν σε ποια κατεύθυνση να γυρίσουν το σκάφος. Έτσι η εξουσία τρέφει με συνείδηση την βλακεία και η βλακεία με την σειρά της , λειτουργεί ικανοποιητικά ως μαξιλάρι και προστασία της εξουσίας.
Όταν κάνουν τον τελευταίο ανθρωπάκο να αισθάνεται τύψεις γιατί λάδωσε τον προτελευταίο, το σύστημα λειτουργεί περίφημα.
ΞΑΝΘΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Μα όμως το σύστημα δεν αποτελείται από Οιδίποδες. Οι άνθρωποι του συστήματος είναι ολόκληροι ένα ψέμα , είναι απολύτως αδύνατον να αναζητήσουν την αλήθεια , δεν θα την άντεχαν περισσότερο από ότι οι βρικόλακες που με το που πέφτει το φως πάνω τους λιώνουν και καίγονται.
Φαίνεται οι βρικόλακες ενώ μοιάζει ότι κάνουν μεγάλη ζημιά δεν έχουν υπόσταση, είναι πλάσματα της φαντασίας.
Όταν ο άνθρωπος δεν πραγματώνει με την ίδια του την σάρκα την αλήθεια , όταν ολόκληρος δεν γίνεται πύρινος από την φωτιά που υπάρχει μέσα του, όταν κοιμάται σε έναν ύπνο αδίκου, δεν υπάρχει. Μπορεί μια μύγα να μας ενοχλεί, μια σφήκα να μας τσιμπάει, ένα κουνούπι να μας πίνει το αίμα, μα δεν είναι άνθρωποι , ούτε γράφουν ιστορία.
Πόσα κείμενα πολιτικών τυπικά Ελλήνων, θα μείνουν στην ιστορία ή έστω έχουν μια άνω του μετρίου σημασία ή διάρκεια; Πόσες ρήσεις τους θα χρειαστούν οι επόμενες γενιές να απομνημονεύουν ή να μελετούν;
Σε αυτό μας διευκολύνουν όλους. Καμιά και τίποτε δεν θα μείνει από αυτούς τους ανύπαρκτους.
ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ- Ο ΔΟΥΛΟΣ
Διαλέγω μόνο μέσα από τις ημέρες να αναφερθώ στο γνωστό αισχρό υποκείμενο που φέρει το όνομα Σημίτης. Σε άρθρο του στην Καθημερινή (άνοιξη του 2010) είχε την γνωστή αμνησία και την αθώα αμεριμνησία να μην θυμάται τίποτε κακό ή πολύ βαρύ από την εποχή του, αυτός που μόνο υποκοριστικά θα συνοδεύουν την παρουσία του στην υποσημείωση που θα καταλαμβάνει στην ιστορία, ο άνθρωπος που είπε ναι σε όσα έπρεπε να πει όχι , και όχι σε όσα θα έπρεπε να είναι ναι.
Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι οι πέτρες δεν έχουν ψυχή, ότι ένα κομμάτι ξερά βράχια δεν έχει αντίκτυπο στην σημερινή κατάσταση. Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι το να τσαλακώνεται η έννοια του ανθρωπισμού ή της περηφάνιας δεν έχει συνέπεια ακόμη και στο ψωμί που θα φάμε.
Εκεί αποδεικνυόμαστε πολιτικά ψευδοαφελείς και υπαρξιακά επικίνδυνα.
ΕΠΡΕΠΕ ΤΩΡΑ
Με ένα μυστήριο τρόπο, κάθε έκπτωση του κοινού αισθήματος ηθικής τάξεως, κάθε “ευκολία” απέναντι στα οικονομικά δεδομένα, τα λέγαμε κεκτημένα, μα η ανοησία μας δεν φτάνει να κατανοήσει την σημασία και την αδικία της λέξης κτήση, κάθε παραχώρηση σε κάτι που το ονομάζαμε αέρα κοπανιστό απέναντι στα χειροπιαστά αντικείμενα της αύξησης της ευδαιμονίας μας , δεν είναι παρά γλίστρημα στον κατήφορο όπου ο άδειος χωρίς ψυχή και μυαλό σάκος χάνει και αυτό που αγωνιωδώς έτρεμε για την διατήρηση του , το ίδιο του το κορμί.
Στην αηδιαστική προσχηματική κατ όνομα δημοκρατία μας, δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά ένας μονόδρομος όπου τα τελευταία προσχήματα ελευθερίας ποδοπατιούνται όχι με την απώλεια των χρημάτων , αλλά με την απώλεια του να σκεφτούμε ότι η ζωή δεν είναι οικονομικό μέγεθος, ότι η ύπαρξη δεν είναι μετρήσιμη ποσότητα, καθορίσιμη από μονάδες μέτρησης, ινστιτούτα ή οργανισμούς, ότι η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν είναι αντικείμενο και αποτέλεσμα ερευνών πανεπιστημίων ή ανακοινώσεων τηλεοπτικών σταθμών.
Χτύπημα δεν είναι η απώλεια πέντε ευρώ, αλλά ο φόβος ότι η ζωή σου κρέμεται από αυτά.
Τραγικό δεν είναι να πιέζεσαι για να βγεις όπως λέει ο κόσμος στις ανάγκες του μήνα , αλλά το να νομίζεις ότι όλα μετριούνται με το χρήμα.
Αν είναι αλήθεια το τελευταίο, αν όλα μετριούνται με το χρήμα τότε είναι δύσκολη η κατάσταση. Αλλά γιατί όλα τα άλλα μου φαίνονται σημαντικότερα, όχι με μια αφηρημένη έννοια μα με την αλήθεια των πράξεων και της υπάρξεως μας.
Μιλούμε για αποτυχία του πολιτικού συστήματος. Δεν νομίζω ότι ζητάω ευθύνες από ένα υπάλληλο νομαρχίας για το αν είναι καλή η ζωή μου. Το ίδιο το σύστημα έχει την δικιά του ακάθεκτη δυναμική, την τεράστιας ποσότητας αδράνεια. Δεν σταματά, δεν μπορεί να σταματήσει ακόμα και αν πάει στο γκρεμό.
ΤΥΦΛΗ ΕΠΟΧΗ
Έχει υπόσταση μια τράπεζα; Έχει υπόσταση ένας οργανισμός; Υπάρχει ξέχωρα από τους ανθρώπους που τον καταρτίζουν; Μπορούν να σκοτώνουν ανθρώπους, να πιέζουν λαούς, να καταλύουν χώρες.
Πρακτικά η ρεαλιστική απάντηση μοιάζει να είναι ναι. Εξακολουθώ να πιστεύω όχι.
“ Η μορφή της κυβερνώσας μειονότητας εξελίχθηκε ακάθεκτα από την τάξη στο κόμμα και πέρα από αυτό στην ακολουθία οπαδών.... το δημοκρατικό χαρακτηριστικό της πολιτικής επιβάλλει τον σχηματισμό αντίθετων κομμάτων.... κατά βάθος υπάρχει μόνο ένα κόμμα , το κόμμα της αστικής τάξης, το φιλελεύθερο.... από το 1830 και εξής χρησιμοποιούνται αυτόματα οι λέξεις φιλελεύθερος και συντηρητικός στην λογική του περισσότερο ή λιγότερο και όχι σε ένα αυτό ή σε ένα εκείνο... η βούληση για δύναμη είναι ισχυρότερη από κάθε θεωρία.”
ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΩ
Διατυπώνουμε λοιπόν τώρα ένα απλοϊκό ερώτημα. Πως οι άνθρωποι που πριν είκοσι χρόνια έκλεβαν , πριν δεκαπέντε κορόιδευαν , πριν δέκα υπεξαιρούσαν, πριν πέντε πλούτιζαν , πριν έξι μήνες ψευδόντουσαν ασυστόλως, μα που όλα τα χρόνια σε όσα πόστα ανέλαβαν δεν έπραξαν απολύτως τίποτε ορθό , πως μπορούν αυτοί τώρα να διαχειριστούν μια κρίση;
Ή μήπως δεν υπάρχει κρίση ;Ή μήπως δεν είναι του είδους που θέλουν να περάσουν;
Άνθρωποι εγνωσμένης βλακείας και απύθμενης ανοησίας, άκρατου εγωισμού και ακόρεστων μικροφιλοδοξιών δεν μπορούν να κυβερνούν μια χώρα , μόνο να την λεηλατούν.
Οι ορδές των βάρβαρων δεν διακρίνονται από άλλη ικανότητα πλην της αρπακτικότητας. Ταλέντο επέδειξαν μόνο σε ένα τομέα που διέπρεψαν με το μέγεθος και την έκταση της καταστροφής που έχουν πετύχει.
ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ
Χτυπάνε την γλώσσα, την προσβάλλουν , την εξευτελίζουν , την διαλύουν και την αποσαθρώνουν κατά το μέγιστο δυνατό τους. Πέτυχαν ότι δεν είχε πετύχει κανείς πριν από αυτούς, την μεγάλη διαστρέβλωση των λέξεων.
Όταν οι λέξεις όμως καταρρέουν, οι συνειδήσεις είναι ήδη νεκρές.
Από τα “αθώα” γλωσσικά σοσιαλιστικά τερτίπια του 81, στην σημερινή εποχή των αληθινών ψεμάτων.
“Οι δυνάμεις της πραγματικότητας συγκεντρώθηκαν και παραμέρισαν τους ονειροπόλους. Μόλις εγκαθιδρυθεί μια ηγεσία , οι εκλογές σημαίνουν πια απλώς ότι οι μάζες βαθμολογούν τις επιμέρους οργανώσεις. Τέλος αφυπνίζεται μια αίσθηση ότι το γενικό δικαίωμα ψήφου δεν περιέχει κανένα πραγματικό δικαίωμα, ούτε καν επιλογής μεταξύ των κομμάτων, διότι αυτά τα κέντρα εξουσίας που αναπτύχθηκαν στη βάση του εκλογικού δικαιώματος ελέγχουν μέσω του χρήματος όλα τα πνευματικά μέσα του λόγου και της γραφής και έτσι καθοδηγούν τη γνώμη των ατόμων για τα κόμματα κατά βούληση, ενώ από την άλλη μεριά με τα αξιώματα που κατέχουν, την επιρροή που ασκούν και τους νόμους που θεσπίζουν καλλιεργούν ένα σώμα απόλυτων οπαδών το οποίο εξουδετερώνει όλους τους άλλους οδηγώντας σε μια εκλογική κόπωση που τελικά δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε στις μεγάλες κρίσεις ”.
Όργανο, μέσο και δούρειος ίππος της σημερινής κατάστασης δεν είναι τα πραγματικά μεγέθη της ανθρωπολογίας, της κοινωνίας ή έστω της οικονομίας αλλά οι δοτές κατευθύνσεις της μεγάλης αυτής μάστιγας που λέγεται ΜΜΕ.
Κάποτε οι άνθρωποι έδιναν την ζωή τους για την ελευθερία του τύπου μα σίγουρα τώρα πρέπει να κάνουμε έναν δύσκολο αγώνα ενάντια στις δυνάμεις και τις εξουσίες του κόσμου αυτού, έναν αγώνα για να ελευθερωθούμε από τον τύπο. Ποτέ σκλάβοι δεν είχαν πιο ισχυρές αλυσίδες, πιο φρικτά δεσμά , πιο τεράστιες παρωπίδες από ότι σήμερα, που νέες τεχνολογίες ήρθαν να συνεπικουρήσουν κάτι που ξεκίνησε εδώ και δύο αιώνες με την δημιουργία των μεγάλων εκδοτικών συμφερόντων. Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν μεγαλύτερο βομβαρδισμό πληροφοριών και σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσης. Το βιβλίο έχει χτυπηθεί στη ρίζα του, οι περίφημοι ρυθμοί και η παροχή ευκολιών απαιτούν από τον άνθρωπο όχι σκέψη αλλά σκέτη αντίδραση, όχι εμβάθυνση, αλλά αντανακλαστικό στην εντολή.
“Δεν υπάρχει πιο φοβερή σάτιρα για την ελευθερία της σκέψης. Άλλοτε οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να σκεφτούν ελεύθερα, τώρα αυτό επιτρέπεται , αλλά πια δεν μπορούν...Ο τύπος μπορεί να καταδικάζει σε θάνατο κάθε αλήθεια μη μεταδίδοντας την στον κόσμο. Μια φοβερή λογοκρισία της σιωπής, τόσο πιο παντοδύναμη όσο η μάζα των δούλων, δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μιας τέτοιας αλήθειας.... την θέση της πυράς την παίρνει η μεγάλη σιωπή”.
ΑΝΤΙΘΕΤΑ.
Πως λοιπόν θα περιμένω σωτηρία από τον δήμιο μου; Πως θα ελπίζω ότι ο βλάκας θα λύσει το δύσκολο πρόβλημα της ζωής; Πως ο διεφθαρμένος θα φυλάξει τα διαμάντια και ο φαύλος την ωραιότητα; Πως ο γυναικωτός θα φερθεί σαν άντρας και ο κούφιος θα γεμίσει; Μπορεί ο πυγμαίος στο σώμα, στη ψυχή και στο μυαλό, να τολμήσει να σηκώσει ανάστημα, να πει το ναι, ναι και το όχι, όχι;
Πως ο επαγγελματίας ψεύτης θα μάθει στην αλήθεια και ο υποκριτής στην ντομπροσύνη;
ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ
Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνο θλιβεροί. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους γιατί δεν τον γνωρίζουν. Ξέρουν μόνο να πουλούν και να αγοράζουν, αλλά τίποτε παραπάνω. Ξέρουν την Σημασία της Ελλάδας; Αστεία πράγματα. Μπορούν να χειριστούν τα θέματα και τα προβλήματα. Προφανώς ταιριάζει η παροιμία δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα.
ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ
Κανένας άνθρωπος της εξουσίας δεν είναι άνθρωπος της ουσίας, γιατί όταν εκλέγεις την εξουσία σημαίνει ότι απομακρύνεσαι από την ουσία. ( εξουσία = άσκηση αρχής, κυβέρνηση, άδεια , δικαιοδοσία, προνόμιο, κυριαρχία, αφθονία , αλαζονεία, αφθονία , υπερβολικός πλούτος, επιδεικτική εμφάνιση).
Άρα εξ ορισμού ο άνθρωπος είναι ον αντιεξουσιαστικό και μόνο η έκπτωση του τον καταντά εξουσιομανές δίποδο πλάσμα.
Με τις λέξεις μας σκλαβώνουν, με τις λέξεις θα ελευθερωθούμε.
Κατάσταση, διάσταση, αντίσταση, υπόσταση, επανάσταση, ανάσταση.
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.
Οι τίτλοι είναι από τα Κατά Σαδδουκαίων του Μιχάλη Κατσαρού. Τα αποσπάσματα από την Παρακμή της Δύσης του Ο. Σπένγκλερ. Το πρώτο είναι παραδοσιακό τραγούδι από την Σκύρο.
Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη........
Τετάρτη 11 Απριλίου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)